Rozdział 2.

Milo tuz po lekcjach zabral mnie do lasu.Bylam naprawde ciekawa o co chodzi.Doszlismy do pewnego miejsca,ktore wygladalo jak z bajki.Porozstawiane byly namioty.
Na przeciwko mnie staly osoby z naszej szkoly.
-Milo,o co tu chodzi?-zapytalam odwracajac sie do niego.
Ale on nic nie odpowiedzial,lecz pokazal palcem do przodu.
Przedemna stala kobieta,miala okolo 50-60 lat.
-Przepraszam,nie chce nikogo denerwowac..ale o co tu chodzi?!-krzyknelam.
-Nie denerwuj sie.
-Jak mam sie nie denerwowac.
-Normalnie..-powiedziala kobieta i odsunela sie powoli.
Machnela reka do Milo,on podszedl,chwycil mnie za mededalion i powiedzial:
-Trzymaj go,stan sie spokojna..zaraz zobaczysz o co chodzi..ale narpiew popatrz.
Chwycil za swoj medalion,zamknal oczy,gdy otworzyl,jego oczy byly prawie zolte,a jego zrenice podluzne.
Po chwili zamienil sie z wilka.
Podbiegl i popatrzyl na mnie swoimi pieknymi oczami.
Podeszla do mnie ta pani i chwycila moja dlon i zaciagnela mnie do jednego z namiotow.
Tam usiadla i zaczela:
-Nie jestes zwykla,jestes wilkolakiem.
Zmieniasz sie,kiedy chcesz i kiedy musisz.
Mamy swoje trzy fazy:zwykli,wilkolacy i wilcy.
Mamy takze nad przyrodzone zdolnosci i poprawione wszystkie zmysly.
Jestesmy wyjatkowi,a ty jestes jedna z nas..
-Ale ja nie rozumiem..
-Czego nie rozumiesz,moja droga?-zapytala spokojnie kobieta.
-Przeciez moi rodzice sa normalni..
To jak ja moge byc..-powiedzialam
-Nie sa twoimi biologicznymi rodzicami,zostalas adoptowana.
Twoja matka walczyla na wojnie z klanem wamipira,lecz te krwiozercze bestie zabily ja tuz przed jej zostaniem wodzem klanu.
Byla dobra corka..
Ja niedlugo bede za stara na to i ty bedziesz musiala zostac moja zastepczynia.
-Zaraz,chwilka..
Jestes moja babcia?-powiedzialam przez lzy.
Kobieta milczala,ale przytaknela.
Przytulilam ja i wybieglam z namiotu z lzami.
Milo zatrzymal mnie.
-Czas na kolejna przemiane.
Chwycilam medalion i stalo sie.
Bylam wilkiem.
Tak samo jak Milo.
Przebieglismy sie po lesie.
Potem on poszedl po koc i jakies jedzenie.
Wybralismy sie na piknik by pogadac jak to jest dobrze byc wilkiem.
Potem…

Rozdział 1.

Obudziłam się w środku nocy,wybiegłam z domu niczym wiatr.

Biegłam przed siebie,nie wiedziałam co robię.

Biegłam coraz dalej,aż poczułam,że robię to dobrowolnie.

Zaczynałam biec szybciej,ile miałam sił w nogach.

I szczerze nie wiedziałam co było dalej.

Obudziłam się na ławce w parku z potarganymi włosami,

ubrudzonymi ubraniami i twarzą.

Nie wiedziałam co robię..

Szybko pobiegłam do domu,znów czując tą siłę w nogach.

Bałam się,że stracę kontrolę.

Ale szybko się zatrzymałam przed domem,wbiegłam niczym huragan,

wskoczyłam pod prysznic,nuciłam jaką melodyjkę,która szybko wchodziła

w ucho.

Gdy zmyłam cały brud z siebie wyszłam i owinęłam się ciepłym ręcznikiem.

Ubrałam się,lecz w naszykowanych ubraniach znalazłam pewien

medalion.

Był on z głową wilka,a do niego został dołączony został list.

“Witamy w stadzie!

Widzimy się w lesie o 16,dowiesz się o co chodzi.

Noś go,on cię obroni.

~Milo.”

Ale ja tego nie rozumiem,Milo to mój przyjaciel,a także moja miłość,ale

o co tu chodzi.

Nie zawracałam sobie głowy.

Ubrałam się i założyłam medalion,do torby wrzuciłam list.

I pobiegłam do szkoły.

Wpadłam na Milo i odrazu zaczęłam:

-Milo,o co chodzi?-zapytałam się i pokazałam list.

-Zobaczysz.-uśmiechną się i podbiegł do innych swoich znajomych.

Powitanie.

Hej!

Jestem Marcelina i pisze opowiadania.

Ten blog będzie o dziewczynie,która jest wilkiem.

Dziwny temat i już stary.

Ale piszę te opowiadania na tumblrze.

Ale czas założyć bloga na blogspocie.

Mam nadzieje,ze się spodoba.

Wszystkie opowiadania są także na tumblrze.

Pozdrawiam.